Vanmorgen zijn we wakker geworden met het bericht dat er een zware aardbeving was geweest met het episch centrum maar 30 kilometer ten westen van Christchurch op het Zuid eiland. Hier op het Noord eiland hebben we er niets van gemerkt, maar op het Zuid eiland is het bijna overal wel gevoeld. De aardbeving had een kracht van 7.1 op de schaal van Richter. Ter vergelijking, dat was ongeveer de kracht van de aardbeving op Haiti. Daar houdt de vergelijking mee op gelukkig, want behalve 2 zwaargewonden bleef de persoonlijke schade zeer beperkt. De materiele schade is wel enorm. Vooral het centrum heeft schade, daar staan nogal wat gebouwen die opgetrokken zijn uit baksteen, niet goed bij aardbevingen. Maar doordat er veel minder mensen in het getroffen gebied wonen en omdat er natuurlijk veel strengere bouwvoorschriften zijn, zijn er dus bijna geen slachtoffers.

Maarten heeft zijn bedrijf in Christchurch en hij hoorde nog net voor hij in het vliegtuig naar Hong Kong stapte van zijn bedrijfsleider in Christchurch wat er was gebeurd. Hij heeft pas bij aankomst in Hong Kong gehoord dat het bedrijf geen schade heeft opgelopen. Dat was een hele opluchting natuurlijk. Vooral omdat hij en Angelique net een fantastisch huis hebben gekocht hier vlakbij waar ze over 2 maanden naartoe verhuizen, dus die hebben ook wel wat anders aan hun hoofd. 

De hele dag is de aardbeving hier op het nieuws geweest. Over de lengte van het Zuid eiland loopt een breuklijn, waar onder andere de Nieuwzeelandse alpen ooit uit zijn ontstaan. Dat is wachten op een aardbeving, die er dan ook frequent zijn, maar dit was dus een hele grote. Ondertussen zijn er trouwens al meer dan 50 naschokken geweest van ieder ook groter dan 4.0 op de schaal van Richter. Tijdens de aardbeving zijn de Nieuw Zeelandse Alpen een meter of 10-15 opgeschoven in de richting van Christchurch. Wegen zijn opgebroken, gebouwen ingestort, spoorlijn geplooid, ondergrondse waterleidingen en riolen gesprongen etc. Maar er is geen enorme chaos, de dingen zijn goed geregeld, mensen worden opgevangen door buren en familie of in speciale centra. Christchurch krijgt nu ook nog eens een enorme storm er overheen dit weekend.

Hier op het Noord eiland loopt er een breuklijn dwars door Wellington (in het zuiden), die verder naar het noorden toe, waar wij wonen, onder de zeebodem doorloopt. Heel af en toe is er een, niet te voelen, schokje en dat was het. Is het hier dus helemaal veilig? Nou, we hebben hier dan weliswaar geen breuklijn vlakbij, maar wel tientallen vulkanen. Allemaal slapend, maar ook met het potentieel dat er weer een paar wakker worden of nieuwe ontstaan. Al dat natuurgeweld heeft wel geresulteerd in een spectaculair landschap, je moet er wat voor overhebben….

Het is alweer een paar maanden geleden dat we een update hebben geplaatst, maar nu dan toch maar weer eens. De vakantie in Australie zit er inmiddels alweer 3 maanden op en we zitten nu midden in de winter. Maar eerst maar eens iets over de vakantie. We zijn geland in Brisbane en hebben daar de eerste nacht in een heerlijk, luxe hotel doorgebracht. Het was leuk voor Mira om Brisbane eens te ontdekken en voor Margo om er weer terug te zijn na 4 jaar. Na een dag grote stad hadden we het toch wel weer gezien en hebben we ons campertje opgehaald. Daar hebben we vervolgens een dag of 8 het noorden van Queensland mee onveilig gemaakt. Hele leuke dingen gedaan zoals midden in de nacht gaan kijken op het strand hoe er zo'n 87 zeeschildpadjes hun weg naar de zee vinden nadat ze uit het ei zijn gekropen. Verder hebben we nog een dolfijn bezocht die iedere dag op een bepaalde plek komt om gevoerd te worden. Hij is alleen gewend aan mensen, verder is ie wild en kan ie gaan en zwemmen waar ie wil. Je kunt hem zelfs wat vis voeren.Heel bijzonder! Sowieso moeten we toegeven dat het qua dieren een stuk boeiender is in Australie dan in Nieuw Zeeland. Maar hier is het groener…en natter. Met een camper rondrijden is ons ook goed bevallen en gaan we zeker weer doen. In november hebben we weer 2 weken vakanie gepland en gaan we waarschijnlijk naar West Australie toe. Misschien gaan we wel bij Mukela, Khonza zijn broer die in Perth woont, kijken hoe het met hem is.
Ondertussen zijn we dus al weer een tijdje thuis en druk aan het werk. In mei was het relatief rustig en hadden we wat tijd voor andere dingen naast de kennels, maar sinds juni zitten we weer behoorlijk volgeboekt. Zo in de winter hebben we nogal wat honden, en katten, die hier een paar weken en zelfs maanden zitten omdat hun eigenaren naar Europa of Australie zijn. We hebben een hond die hier 4 maanden is terwijl de eigenaren in Hawaii zijn, niet verkeerd. De winter hier is niet koud, maar wel nat. Als het zonnetje zich laat zien, dan wordt het ook nu toch vlot 16 graden. Zo hebben we voor Margo d'r verjaardag op een zonnige dag met vrienden Rangitoto (een vulkanisch eiland) bezocht en zijn daar over de gestolde lava naar de kraterrand gewandeld. Was even afzien, maar we werden beloond met een prachtig uitzicht. Maarten (Margo d'r broer) was begin juli jarig en we zijn met z'n viertjes wezen lunchen bij de Puhoi pub. Konden we lekker buiten in het zonnetje zitten en het was zelfs warm genoeg voor een t-shirt en een koel biertje;-) Nu regent het helaas. We hopen wel op beter weer, de wintervakantie is begonnen en dus zitten we de komende 2 weken helemaal vol.
Ondertussen volgen we, uiteraard, de wereldkampioenschappen voetbal op televisie. De wedstrijden zijn hier om 2 uur 's nachts of half 7 's ochtends live te zien. We moesten dus de wekker zetten om het Nederlandse elftal te zien spelen in de kwart finale. De wedstrijd tegen Brazilie was het natuurlijk absoluut waard. De halve finale is helaas om half 7. We moeten de honden gaan uitlaten om kwart over 7, dus de tweede helft moeten we missen. Het Nieuw Zeelandse team had het trouwens ook erg goed gedaan. Weliswaar moesten ze na de eerste ronde naar huis, maar ze hebben geen wedstrijd verloren (ook niet tegen Italie), ook niet gewonnen trouwens. Waarom dat zo'n goed resultaat is? Voetbal is geen 'big business' in Nieuw Zeeland. Een aantal van de Nieuw Zeelandse topspelers heeft nog een part time baan nodig om een normaal inkomen te hebben. Er spelen er maar een paar als full time prof bij buitenlandse clubs. Ze zijn bij terugkomst onthaald als helden en waren zelfs even populairder dan de rugbyspelers van de All Blacks. En in een land dat helemaal gek is van rugby, wil dat wel wat zeggen!

Iedereen is inmiddels weer terug in Nederland, maar het was een gezellige bedoening hier. Mira haar ouders, Henk en Elly, kwamen dit jaar 6 weken op bezoek en hebben daardoor een groot deel van de winterse kou in Nederland kunnen ontlopen. Bij een gemiddelde temperatuur van 25 graden hebben ze, naast de nodige ontspanning, zich ook hard ingespannen en veel werk in, aan en om het huis verzet. Dus het huis glimt weer aan alle kanten, uit de tuin is een enorme hoeveelheid onkruid verwijderd en het huis en de garage zijn nu niet meer mid-70′er jaren mintgroen, maar een modern staalgrijs gecombineerd met creme wit.

Tijdens hun bezoek hebben we ook nog kans gezien om wat van de omgeving te genieten en met de boot weg te gaan. Ook is Mira samen met haar ouders ruim een week naar het Zuid Eiland geweest. Ze zijn naar Queenstown, in het zuiden van het Zuid Eiland gevlogen. Daar hebben ze een auto gehuurd en hebben de prachtige omgeving verkend, inclusief de fjorden aan de westkust. Deze fjorden zijn een van de grote attracties van Nieuw Zeeland. We hadden erg veel geluk, want het was prachtig helder weer toen we met de boot tussen de fjorden door voeren. Het regent er normaal gesproken namelijk bijna 300 dagen per jaar.
Om een avondje van ze af te zijn hadden we concertkaartjes voor Cliff Richard en de Shadows geregeld voor Henk en Elly. Een avondje terug in de tijd, dat erg geslaagd bleek te zijn.
Afgelopen zaterdag zijn ze weer vertrokken richting Nederland. Het was wel even wennen, weer met z’n tweetjes in huis.

Wat ook wennen is, is dat de kennels helemaal leeg zijn momenteel, onze jaarlijkse vakantie is vandaag begonnen en de eerste 3 dagen zijn we nog thuis. Maandagochtend pakken we het vliegtuig naar Brisbane, Australie. Daar hebben we een campertje gehuurd waarmee we de oostkust gaan verkennen. Hopelijk is het weer daar dan wel wat beter dan de afgelopen paar weken, er is genoeg regen gevallen om er een aantal overstromingen te veroorzaken. Maar goed, ook als het regent wordt het een goede vakantie. Bij Brisbane is namelijk een Ikea dus daar gaan we in ieder geval een dag doorbrengen. Mira d’r verjaardagscadeautje.
De komende 3 dagen spenderen we met heerlijk uitslapen, de eerste keer sinds september, en lekker wat dingen rond het huis doen waar we anders niet makkelijk aan toe komen. Mira is met de tuin bezig, Margo maakt een houthok voor het open haardhout voor de komende winter. Twee hele weken vakantie, helemaal fantastisch!

Iedereen nog een heel goed en gezond 2010 toegewenst. We wrijven het er maar even in, wij hebben hier prachtig zomerweer! Iedere dag een lekker zonnetje en tussen de 21 en 26 graden. We zien via BVN wel dat het bij jullie even anders is, sterkte ermee iedereen!
Nou, wat hebben we gedaan en beleefd de afgelopen tijd? Werken natuurlijk, met de boot weggeweest, vriendin op bezoek gehad, vrienden bezocht EN: naar Karin Bloemen geweest, echt waar! Samen met Rob, Niek en Angelique een avondje uit. Karin Bloemen was hier met haar hele gezin op vakantie en gaf nog even een voorstelling in Auckland. Ze was helemaal geweldig en na afloop zijn we nog even de stad ingegaan en hebben de kerstverlichting bewonderd. Krijg je nog een beetje een kerstidee, want het blijft raar dat het midden in de zomer kerst is. De volgende dag zijn we nog met Rob en Niek naar de pub in Puhoi (een klein dorpje op 5 km afstand van ons) gegaan, lekker buiten wezen lunchen.
In december zijn Karen en Vera bij ons op bezoek geweest. Karen is een vriendin uit Nederland die met haar 5-jarige dochter Vera 4 weken op vakantie in Nieuw Zeeland is geweest. We hebben lekker kunnen bijkletsen en samen kerst gevierd, heel bijzonder. Karen en Vera hebben daarnaast veel rondgereisd en we hebben lekker kunnen meegenieten van hun avontuurlijke reisverhalen. Altijd erg gezellig om bezoek uit Nederland te hebben, apart ook als het lijkt alsof je elkaar de dag ervoor nog hebt gezien. De tijd vloog voorbij en voor ons brak toen ook de drukke periode aan.
Omdat het zomervakantie is zitten we weer vol deze weken, dus het is hard werken. We laten nu 3 keer per dag zo’n 30 honden uit en dan hebben we ook nog ongeveer 10 katten te verzorgen. Verder voeren, schoonmaken, klanten ontvangen, administratie etc. etc. Dit jaar hebben we wel meer personeel ingeschakeld. Ons buurmeisje komt ‘s ochtends een aantal ochtenden helpen, Barbara komt 2 dagen en een studente komt ook 2 dagen per week. We hopen op die manier af en toe ook zelf een dagje vrij te hebben deze zomer. Kunnen we lekker met de boot weg of gaan snorkelen. Afgelopen week hadden we zo’n dag vrij, voor de eerste keer in 2 weken. Maar i.p.v. lekker te ontspannen, zijn we vrienden van ons, An en Sue, gaan helpen om het hooi van het land binnen te halen. Er was voor de volgende dag regen voorspeld dus dan moet het op tijd in de schuur liggen. We hebben zo’n 350 balen verwerkt voor we weer naar huis moesten om de avondronde met de honden te doen. Uiteindelijk konden om 9 uur ‘s avonds de voetjes omhoog, normale tijd op het moment.
Over 2 weken komen ook Henk en Elly weer op bezoek en we kijken er echt naar uit. Henk is nu met pensioen dus deze keer kunnen ze wat langer blijven dan vorig jaar. En ze weten inmiddels dat ze zich hier nooit hoeven te vervelen……..

November is bij ons een rustige maand wat de kennels betreft. Dat geeft ons de gelegenheid om wat achterstallig werk weg te werken. De vorige eigenaren hadden het bedrijf weliswaar goed bijgehouden, maar aan het huis en de tuin was al jaren weinig of niets gedaan. Het huis is gebouwd in de jaren ’90, maar is op de een of andere manier in de jaren ’70 blijven steken. We hadden het huis van binnen al laten schilderen en nieuwe vloeren etc., maar de afgelopen maand hebben we de gastenbadkamer eruit gesloopt en een nieuwe laten plaatsen. Net op tijd voordat Karen en haar dochtertje kwamen. Karen is een vriendin van Mira en reist nu rond op het zuid-eiland. Met de Kerst zijn ze weer hier.
Verder hebben we met de hulp van de buren weer eens 30 bomen langs de oprijlaan laten weghalen. Die vormden een probleem dat ieder jaar letterlijk groter werd. We hebben van alle takken een vuurtje gebouwd dat ongeveer 3 meter hoog, 3 meter breed en 6 meter lang was. Het heeft 4 dagen (en nachten) geduurd voor het eindelijk uit was, althans leek omdat 3 dagen daarna er ineens weer volop rook van de overgebleven takken kwam. De eerste nacht zijn we er wel een paar keer uitgegaan om te kijken of het niet oversloeg naar het bos van de buurman, maar het ging gelukkig goed. Daarna is de oprijlaan weer eens bijgewerkt, nieuwe steentjes erop en allerlei planten weer de grond ingezet om de boel weer wat te vullen. We hebben ook nog een vijgenboom en 2 grapefruitboompjes gepland. Ondanks dat we hulp hebben ingeschakeld hebben we toch ook weer een heleboel werk zelf verzet. Er is hier weinig tijd om je te vervelen. Op een dag zijn we naast het kennelwerk ook bezig met maaien, planten, bomen omzagen met de kettingzaag, behangen, kennels en hekwerk repareren etc. etc.
Ondertussen bleek het met de rustige maand november ook nog eens over te zijn, de tweede helft zaten we weer gewoon vol. We hebben dan ook besloten om voor de zomer iemand erbij aan te nemen voor 1 tot 2 dagen per week. Het is een 22-jarige psychologie studente die eigenlijk liever met dieren werkt dan met mensen. Mira had een cursus omdat ze vrijwilligger wordt bij slachtofferhulp hier en toen kon de nieuwe kracht meteen komen om ingewerkt te worden. Fantastisch, kwam ze aanrijden in een knalgele auto, gekleed in een knalroze t-shirt met een fel gekleurde bandana in d’r haar, tatoeage’s op haar armen en doodskoppen op haar verder vrolijke rubberen laarzen. Een kleurrijk type dus, die wel van aanpakken weet. en goed met de honden en katten om kan gaan.
Na een nat voorjaar lijkt het nu eindelijk goed weer te worden. We kunnen ook niet wachten om er met de boot op uit te gaan. Wel oppassen voor overstekende orca’s. Laatst werden er een paar snorkelaars verrast door een bezoekje van een Orca met jong. Wel even schrikken als je alleen maar kleine visjes verwacht te zien. Ook een paar duikers kregen bezoek van een groep van maar liefst 6 orca’s. Ze leken te willen spelen, want ze duwden met hun neuzen tegen de duikers. De duikers werden er toch enigszins nerveus van. Iets bij voor te stellen.

Het leek ons wel leuk om eens wat dagelijkse dingen van Nieuw Zeeland te melden die anders zijn dan we in Nederland gewend waren.
Allereerst natuurlijk dat er hier links wordt gereden. Daar hebben we ons maar snel aan aangepast. Het overkomt ons nog wel eens dat we aan de verkeerde kant van de auto instappen. Dan voel je je wel lullig. Gelukkig vergissen we ons niet (meer) in het links rijden.
Geen ge-meneer of mevrouw. De (zakelijke) contacten verlopen hier erg informeel. Als we een brief of e-mailbeicht krijgen van bijv. de bank, verzekeringsmaatschappij of huisarts, dan begint het vaak met: Hello Mira & Margo. Ook in telefonische contacten met bedrijven, noem je meestal alleen je voornaam en je wordt daar dan ook mee aangesproken. Alsof ze je persoonlijk kennen! Wij vinden het wel prettig, al was het even wennen in het begin.
Sommige restaurants hebben ‘BYO’, dit betekent ‘Bring Your Own’. Daarmee bedoelen ze dat je je eigen fles wijn van huis mee mag brengen als je uit eten gaat. Soms vragen ze een kleine vergoeding (1 Euro ofzo in totaal) voor het gebruik van hun wijnglazen.
Nu we toch bij het uit eten zijn, er wordt niet van je verwacht dat je een fooi geeft. Het kan zelfs als beledigend worden opgevat.
De Nederlandse equivalent van het ‘frietje met’ is hier de ‘fish and chips’, friet met een gebakken visje. Deze worden samen verpakt in een stuk papier en dan omwikkeld met kranten, zodat het lekker warm blijft.
In de supermarkt worden de boodschappen voor je ingepakt. Vonden we in het begin wel een beetje genant, maar het went snel.
Ook kun je hier in de supermarkt regelmatig produkten proeven, net als in Nederland. Alleen doen ze het hier ook met wijn en bier! En dat terwijl niemand op de fiets naar de supermarkt rijdt!
Er zijn hier in verhouding weinig snelwegen met gescheiden rijbanen. De maximum snelheid op deze ‘snelwegen’ is meestal 100km per uur. Omdat er nauwelijks fietspaden zijn, mogen fietsers ook op de snelweg als er geen alternatieve route is. Een helm is hier dan ook verplicht voor fietsers.
De nationale sport van Nieuw Zeeland is Rugby. Wij snappen nog steeds alle regels niet, maar kijken er eerlijk gezegd ook niet veel naar. Wij vinden het dansje dat de nationale rugbyploeg, de All Blacks, doen voor een wedstrijd om de tegenstander te imponeren het leukste.
Nieuw Zeelanders vinden status niet erg belangrijk. Ze zijn niet zo ge_interesseerd in wat voor werk je doet, wat voor auto je rijdt of hoe je woont. Zo hebben wij een aantal buren die in een schuur wonen, omgebouwd tot huis. Een van onze buren is een stel dat woont in een oude schaapsscheerdersschuur, die ze nog aan het ombouwen zijn. Het is nu nog een en al golfplaten, het lijkt of de laatste schapen net zijn vertrokken.
Ook wordt er verwacht dat je hier je schoenen uitdoet als je ergens op visite komt (behalve bij de buren in de schapenschuur .
Bij wegwerkzaamheden, waar maar 1 rijbaan beschikbaar is voor alle vekeer, staan geen verkeerslichten om het verkeer te regelen. Er staat aan beide kanten van de afzetting iemand met een bordje. Die doen de hele tijd niets anders dan regelmatig het bordje omdraaien van ‘STOP’ naar ‘GO’. Angelique, onze schoonzus, dreigt haar kinderen er wel eens mee dat als ze hun best niet doen op school, dat hun toekomstige baan zal zijn. Vinden ze niet leuk!

We zijn alweer 3 weken terug van onze vakantie op de Cook Eilanden. Na thuiskomst hadden we nog een paar rustige dagen, maar sinds 2 1/2 week zijn we weer volop aan het werk. De Nieuw Zeelandse winter was weer even wennen na 10 dagen zon, zee en strand. De vakantie was verdeeld over 2 eilanden, Rarotonga en Aitutaki, maar bijna alle toegevoegde foto’s zijn van Aitutaki, een atol. Het was er echt prachtig. Je ziet weleens foto’s in vakantiebrochures van prachtige gouden stranden, palmen en het prachtigste azuurblauwe water, maar wanneer je er dan zelf bent valt het vaak wel enigzins tegen. Nou, niet op Aitutaki dus. Kijk maar zelf, de foto’s vertellen het beter dan wij kunnen doen.
We hebben er gesnorkeld, gekayaked, scooters gehuurd om er het eiland mee rond te rijden, heerlijk gelezen, lekker gegeten en uitgeslapen. Dat laatste is iets waar we eigenlijk nooit aan toe komen omdat we nu eenmaal een 7 dagen in de week bedrijf hebben. Wanneer het rustig is lukt het soms wel dat 1 van ons kan uitslapen, maar met z’n tweetjes….nooit. Op het moment zeker niet, het regent eigenlijk iedere dag en we kunnen daardoor maar een speelveld gebruiken, het overdekte. Alle andere honden moeten individueel gewandeld worden en dat 3 keer per dag. Dan nog alle hondenwas (dekens en handdoeken), voeren, kennels schoonmaken, we zijn blij wanneer ze dan ‘s avonds allemaal in bed liggen en wij uitgeteld op de bank. Tegenwoordig doen we ‘s avonds ook lekker het houtkacheltje aan. Meteen na de vakantie laten installeren, we hebben hout genoeg namelijk van onze eigen grond. Khonza ligt er zo ongeveer in, als ie brandt. Het kan ‘m niet warm genoeg zijn. Tja, een echte Afrikaan, he.

Weer een week geleden dat Margo door Mira werd opgehaald van het vliegveld. Na 3 1/2 week in Nederland en Florida was het goed weer voet te zetten op Nieuw Zeelandse bodem. Het was erg leuk om iedereen weer te zien, ook al was het soms kort. De meeste van jullie wisten van de reis, maar Jes en Marjan werden verrast met een bezoek. Het was erg leuk om weer in Noordwijk te zijn en met Betty een rondje te maken over het park. Ook leuk om met Jose en Fantur rond het Oude meer te lopen en bij het Joe Mann theater een stuk vlaai te eten. Iedereen bedankt voor jullie gastvrijheid, vooral An en Leo voor het gebruik van hun huis als uitvalsbasis en hun auto en fiets voor vervoer. Marjet, Henk en Wil, Peter idem dito. Nederland was een warm bad door de mogelijkheid om iedereen weer eens te zien en spreken, maar tegelijkertijd voelde het toch als “buitenland”. Wel een buitenland waar je de taal spreekt, weet hoe alles werkt zoals openbaar vervoer en de cutuur goed kent, maar niet meer het land waar je woont. Misschien dat dat ook wordt versterkt doordat er geen eigen huis is om naar toe te gaan en hier wel natuurlijk. In Florida was er ruim de tijd om weer eens bij te kletsen met Hans en Kelly. Het was ruim 3 jaar geleden dat we daar waren dus het werd tijd.
Mira hield het fort hier ondertussen. De winter is weer begonnen dus het regent weer vaak en veel. Ondanks het veld met dak, toch weer hard werken nu. Om er wat beter tegen te kunnen gaan we volgende week nog even met z’n tweetjes op vakantie. Deze keer naar Rarotonga en Aitutaki. De hondjes blijven thuis deze ronde. Chiel is hier, hij is een jaar in Nieuw Zeeland en woonde tot nog toe voornamelijk in z’n auto terwijl hij rondreisde, maar dat is nu toch wel wat koud en vochtig dus in ruil voor een bed en de kost, werkt hij een aantal uren per dag. Omdat hij hier is terwijl wij aan het snorkelen zijn, kunnen onze hondjes thuisblijven. Verder is de kennel dicht. De 26ste gaan we weer open en kunnen we meteen goed aan de bak omdat de schoolvakanties dan beginnen. Zitten we weer vol.

Na een gezellige 3 1/2 week zijn Henk en Elly begin maart weer vertrokken. Jammer, want het was erg leuk en een heleboel karweitjes waren ineens af. Wonderbaarlijk! Verlichting in de tuin, hogedrukspuiten die het ineens weer doen, het huis helemaal aan kant, plintjes op de laminaatvloer en een heleboel onkruid uit de tuin verwijderd. Helemaal fijn. Voor ze vertrokken zijn we nog samen met An en Leo en Mira’s ouders wezen eten in de Skytower in Auckland. Ook An en Leo zijn weer terug thuis. We verwachten ze alle 4 wel weer een keer terug in de toekomst.
We doen het nu maar weer allemaal zelf, vervelen doen we ons nooit. Het komt er eerder op neer dat we moeten bedenken wat het eerst aan de beurt moet komen. In juni echter gaan we weer een keer sluiten voor een dag of 12. Vorig jaar gingen we naar Vanuatu, dit jaar gaan we naar Rarotonga en Aitutaki, beiden eilanden horen bij de Cook eilanden. Snorkelen, zwemmen, kayaken en lekker met een boekje op het balkon met een cocktail erbij, niet slecht!. Aitutaki is een van de mooiste atollen dus we zijn benieuwd.
Afgelopen week is Mira iedere middag in Auckland geweest voor haar verjaardagscadeau. Ze had een zeilcursus bij Penny Whiting, een nationaal begrip hier in Nieuw Zeeland. Op een jacht, met prachtig weer, een hele week op het water in Auckland. Helemaal goed. Margo heeft ook een nieuwigheidje, die heeft haar pols gebroken bij het doe-het-zelven 4 weken geleden. Mira gaat morgen nog een keer zeilen, Margo gaat haar gips eraf laten halen. We kijken allebei erg uit naar morgen dus.
Vandaag dus die dag later. Mira heeft een fantastische dag gehad op het water, Margo haar gips ging eraf….en er weer op. Het was voldoende genezen voor een bureaubaan. Helaas is de huisarts een van onze klanten en die weet wel dat dat niet is wat wij veel doen, dus nog een week of 2 te gaan.
We merken nog niet veel van de financiele crisis, we hebben het net zo druk als vorig jaar. Tot nog toe lijkt het dat mensen misschien niet meer zoveel op vakantie gaan in het buitenland, maar nog wel hier en dan kan de hond nog steeds niet mee. Mogelijk gaan we het in de toekomst wel merken, maar dat betekent dan ook weer dat we wat meer vrije tijd krijgen, is ook fijn.

Op 7 februari was het dan zover, pa en ma arriveerden na een enerverende reis (tas met tickets in trein in Kuala Lumpur laten staan!) in Nieuw Zeeland. Geweldig leuk om ze weer te zien, maar nu bij ons. Van een jetlag was weinig te merken en voordat we het door hadden waren ze al druk in de weer bij ons in de tuin en het huis. We hebben ze maar niet te veel gestoord . Maar ze hebben ondertussen meer gezien van Nieuw Zeeland dan onze tuin en directe omgeving. Mira is een paar dagen met ze richting het zuiden van het Noord Eiland geweest. Daar hebben ze o.a. vulkanische gebieden bezocht, zich tussen de Maori’s begeven, de Huka Falls (watervallen) bekeken, in Waitomo (grottengebied) gewandeld en Kiwi’s gespot. Er was ook nog tijd genoeg om lekker bij te kletsen. Morgen (maandag) gaan we met z’n 4-en twee dagen naar het noorden van het Noord Eiland, naar de Bay of Islands. Na een dag hard werken in de tuin ontspant ma in de jacuzzi en momenteel wordt er naar Studio Sport gekeken, dus zo blijven ze ook nog op de hoogte van de Nederlandse voetbalcompetitie. Kortom, het is hartstikke gezellig en we vermaken ons allemaal prima en dat bij een temperatuurtje van gemiddeld 25 graden.